نوع مقاله : مقاله مروری
نویسندگان
1 گروه گیاهپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی قائمشهر، قائمشهر، ایران
2 کارشناس ارشد، گروه علوم و مهندسی باغبانی، دانشکده تولید گیاهی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
3 گروه شیلات، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران
چکیده
نئونیکوتینوئیدها بهعنوان سریعترین کلاس در حال رشد حشرهکشها، انقلابی در حفاظت از محصولات زراعی و باغی ایجاد کردهاند. ویژگیهای منحصربهفرد این ترکیبات، از جمله اثربخشی بالا علیه طیف وسیعی از آفات، انعطافپذیری در کاربرد و ماهیت سیستمیک که منجر به توزیع یکنواخت در بافتهای گیاهی میشود، آنها را به ابزاری کلیدی در کشاورزی مدرن تبدیل کرده است. با این وجود، همین ویژگیها پایداری محیطی بالایی را فراهم آورده که بهطور مستقیم با مخاطرات اکولوژیک و سمیت بالقوه برای ارگانیسمهای غیرهدف گره خورده است. استامیپراید بهعنوان حشرهکشی از نسل جدید، در ابتدا به دلیل سمیت کمتر برای زنبورهای عسل (بهعنوان گردهافشانهای حیاتی) مورد توجه قرار گرفت و جایگزینی نسبتاً ایمنتر برای کنترل آفات محسوب شد. مکانیسم عمل استامیپراید بر هدف قرار دادن اختصاصی گیرندههای نیکوتین استیلکولین (nAChR) در حشرات است؛ با این حال، شواهد نشان میدهد که کاربرد گسترده و مداوم آن، با ایجاد پیامدهای منفی غیرمستقیم و مستقیم بر اکوسیستمها همراه بوده است. یکی از چالشهای اساسی که در این مطالعه به آن پرداخته میشود، شواهدی از سمیت بالقوه استامیپراید برای پستانداران است که برخلاف پیشفرضهای اولیه، نگرانیهای جدی برای سلامت گونههای غیرهدف ایجاد کرده است. در نهایت، این مقاله ضرورت بازنگری در پروتکلهای مصرف این ترکیبات و نیاز به رویکردهای مدیریت تلفیقی آفات (IPM) را برای کاهش ردپای زیستمحیطی نئونیکوتینوئیدها تبیین مینماید.
کلیدواژهها
موضوعات
)